Trawienie białka w jelicie człowieka jako odbicie w stężeniach luminalu, błony śluzowej i plazma-aminokwasów po posiłkach

Normalni ochotnicy byli intubowani z rurką aspiracyjną lub kapsułą z biopsją umieszczoną w jelicie cienkim. Osobników następnie karmiono posiłkiem testowym zawierającym 50 g oczyszczonej albuminy surowicy bydlęcej, która służyła jako modelowe białko dietetyczne. Analiza elektroforetyczna płynów jelitowych wykazała, że przez co najmniej 4 h karmiona albumina była wykrywalna w płynach jelitowych i jelita krętego. Przy różnych okazjach osobnicy byli karmieni tym samym posiłkiem bez białka. Nie wykryto białka w płynach jelitowych po podaniu posiłku bez białka. Read more „Trawienie białka w jelicie człowieka jako odbicie w stężeniach luminalu, błony śluzowej i plazma-aminokwasów po posiłkach”

Starzejąca się bariera przepuszczalności naskórka. Strukturalne, funkcjonalne i lipidowe nieprawidłowości biochemiczne u ludzi i starzejący się model mysi.

Wiekowy naskórek wykazuje zmienioną przepuszczalność leku, zwiększoną wrażliwość na drażniące kontaktowe zapalenie skóry i często ostrą postać xerosis, co sugeruje kompromis w postaci starzejącej się bariery naskórkowej. Aby określić funkcjonalne, strukturalne i lipidowe podstawy biochemiczne starzenia naskórka, porównaliśmy funkcję bariery u młodych (20-30 lat) w porównaniu do starszych (> 80 lat) ludzi w modelu mysim. Wyjściowa przeznaskórkowa utrata wody u starzejących się ludzi i starzejących się myszy była poniżej normy. Bariera zestarzała się jednak szybciej przy pomocy acetonu lub strippingu taśmowego (odpowiednio 18 +/- 2 stripingi w porównaniu do 31 +/- 5 strippings u osób starszych i młodych). Ponadto, po leczeniu acetonem lub strippingiem taśmowym bariera powracała wolniej w starzeniu niż u młodych ludzi (50% i 80% wyzdrowienie odpowiednio w 24 i 72 godzinach, u młodych osób w porównaniu z 15% wyzdrowienia po 24 godzinach u osób w podeszłym wieku) , a następnie kolejne opóźnienie w ciągu następnych 6 dni. Read more „Starzejąca się bariera przepuszczalności naskórka. Strukturalne, funkcjonalne i lipidowe nieprawidłowości biochemiczne u ludzi i starzejący się model mysi.”

Indukcja za pomocą glukokortykoidów z angiotensyny Konwersja produkcji enzymów z bydlęcych komórek śródbłonka w hodowli i płuca szczura w Vivo

Wpływ kortykosteroidów na enzym konwertujący angiotensynę badano w hodowlach komórek śródbłonka i nietkniętych szczurzych płucach. Hodowane komórki śródbłonka z aorty bydlęcej wykazały wytwarzanie netto enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) w hodowli 2 d w pożywce pozbawionej surowicy. Deksametazon (DM) zwiększał aktywność ACE w komórkach sześcio- do siedmiokrotnie przy 100 nM z efektem progowym przy 0,3 nM. Wpływ DM na produkcję ACE był całkowicie hamowany przez aktynomycynę D lub cykloheksimid. Deoksykortykosteron (DOC) i aldosteron były znacznie mniej aktywne, z progiem bliskim 100 nM i znaczącą (dwu- lub trzykrotną) stymulacją aktywności ACE przy 1.M. Read more „Indukcja za pomocą glukokortykoidów z angiotensyny Konwersja produkcji enzymów z bydlęcych komórek śródbłonka w hodowli i płuca szczura w Vivo”

Ostra oporność hormonu przytarczycznego na epinefrynę w Vivo

Ostre działanie epinefryny, norepinefryny i izoproterenolu na odpowiedź immunoreaktywnego parathormonu w osoczu (iPTH) badano u 13 550-600 kg krów. Katecholaminy podawano przez 7 minut. Podczas infuzji adrenaliny przy 0,08. Mol / min wartość iPTH wzrosła z 0,48. 0,12 (średnia. Read more „Ostra oporność hormonu przytarczycznego na epinefrynę w Vivo”

Mechanizm hamowania kinazy insulinowej u chorych na cukrzycę insulinoniezależną. Fosforylacja seryny 1327 lub treoniny 1348 pozostaje niezmieniona.

Aktywność kinazy tyrozynowej receptora insuliny wyizolowanego z mięśnia szkieletowego pacjentów z NIDDM została wcześniej obniżona w porównaniu z aktywnością receptora u osób bez cukrzycy, ale mechanizm leżący u podstaw tej wady jest nieznany. Proponowano fosforylację receptorów reszt serynowych / treoninowych w celu wywierania hamującego wpływu na receptorową aktywność kinazy tyrozynowej, a ser 1327 i Thr 1348 zidentyfikowano jako specyficzne miejsca fosforylacji w końcowej domenie receptora insuliny COOH. Aby zająć się potencjalną negatywną regulacyjną rolą fosforylacji tych reszt in vivo, ocenialiśmy stopień fosforylacji każdego miejsca w receptorze insuliny izolowanym z mięśnia szkieletowego 12 pacjentów z NIDDM i 13 osób bez cukrzycy, kontrolnych. Fosforylację Ser 1327 i Thr 1348 określono stosując przeciwciała, które swoiście rozpoznają fosforylowany receptor insuliny w tych miejscach. Ponadto do monitorowania receptorowej fosforylacji tyrozyny użyto przeciwciała swoistego wobec fosfotyrozyny. Read more „Mechanizm hamowania kinazy insulinowej u chorych na cukrzycę insulinoniezależną. Fosforylacja seryny 1327 lub treoniny 1348 pozostaje niezmieniona.”

Regulacja wydzielania cholesterolu z żółcią u szczura za pomocą środków, które zmieniają wątrobowy metabolizm cholesterolu. Dowód na odrębną pulę prekursorów żółci.

Skłonność do tworzenia się kamieni żółciowych cholesterolu zależy częściowo od zawartości cholesterolu w żółci w stosunku do soli żółciowych i fosfolipidów. Zbadaliśmy hipotezę, że szybkość wydzielania cholesterolu z żółcią można kontrolować przez dostępność wątrobowej, metabolicznie aktywnej puli wolnego cholesterolu, której wielkość jest określona częściowo przez szybkości syntezy sterolu, co odzwierciedla aktywność głównego enzymu ograniczającego szybkość uwalniania 3-hydroksy Reduktazy 3-metyloglutarylo-koenzymu A (HMG CoA) i estryfikacji steroli, co odzwierciedla aktywność enzymu acylotransferazy acylo-koenzymu A / cholesterolu (ACAT). Szczury przygotowywano z cewnikami żółciowymi, żylnymi i dwunastniczymi. Krążenie jelitowo-wątrobowe lipidów żółciowych utrzymywało się na stałym poziomie poprzez wlew soli żółciowej, lecytyny, roztworu zastępczego cholesterolu. Podawanie 25-hydroksycholesterolu zmniejszyło aktywność reduktazy HMG CoA, zwiększyło aktywność ACAT i zmniejszyło wyjściową zawartość cholesterolu żółciowego o 26% w ciągu godziny. Read more „Regulacja wydzielania cholesterolu z żółcią u szczura za pomocą środków, które zmieniają wątrobowy metabolizm cholesterolu. Dowód na odrębną pulę prekursorów żółci.”

Wpływ plazmin na multimery czynnikowe von Willebranda. Degradacja in vitro i stymulacja uwalniania in vivo.

Czynnik von Willebranda (vWF), multimeryczne białko, które pośredniczy w adhezji płytek, krąży w połączeniu z prokoagulacyjnym czynnikiem VIII (FVIII). W poprzednich doniesieniach plazminę wykazano in vitro w celu dezaktywacji FVIII i rozszczepienia podjednostki vWF w znacznym stopniu, ale w celu spowodowania jedynie niewielkiego zmniejszenia aktywności aglutynacji płytek krwi vWF. W niniejszym badaniu trawienie multimerów vWF przez plazminę analizowano za pomocą elektroforezy w żelu siarczanu dodecylu i żelu agarozowego oraz radioimmunoblottingu. In vitro, plazmina zdegradowała duże multimery vWF do mniejszych form, które można odróżnić od niewielkich multimerów obecnych przed trawieniem jedynie nieznacznie zwiększoną ruchliwością elektroforetyczną. Te multimery rozszczepione przez plazminę składały się z fragmentów połączonych mostkiem dwusiarczkowym bez nienaruszonych podjednostek vWF. Read more „Wpływ plazmin na multimery czynnikowe von Willebranda. Degradacja in vitro i stymulacja uwalniania in vivo.”

Synteza prostaglandyn przez komórkowe komórki mezangialne szczura w hodowli. Wpływ angiotensyny II i wazopresyny argininowej.

Argininowa wazopresyna (AVP) i angiotensyna II (ANG II) zmniejszają szybkość przesączania kłębuszkowego i współczynnik ultrafiltracji. Prostodaneiny rozszerzające naczynia (PG) antagonizują te efekty. AVP i ANG II również powodują kurczenie się mezangialnej komórki. W związku z tym badano możliwą stymulację PG przez te peptydy i dwa analogi wazopresyny w hodowanych komórkach mezangium kłębuszkowego szczura. Zbadano również wpływ zmienionej dostępności wapnia na produkcję PG. Read more „Synteza prostaglandyn przez komórkowe komórki mezangialne szczura w hodowli. Wpływ angiotensyny II i wazopresyny argininowej.”

Metabolizm dopełniacza in vivo: I. Metabolizm trzeciego komponentu (C3a) w nabytej niedokrwistości hemolitycznej

Metabolizm in vivo oczyszczonego trzeciego składnika dopełniacza znakowanego 125-jodem (C3-3125I) badano u osób zdrowych oraz u pacjentów z nabytymi anemiami hemolitycznymi. Przeprowadzono 27 takich badań; ponadto, wykonano trzy badania z użyciem C13i, biologicznie nieaktywnego produktu reakcji Cs3. U osób zdrowych średnia frakcyjna kataboliczna C33 wynosiła 2,12% / godz., A normalny zakres (zdefiniowany jako średnia . 2 SD) wynosił od 1,56 do 2,68. Średni procent C3 3, który był wewnątrznaczyniowy wynosił 66,6%, a normalny zakres wynosił od 51 do 83. Read more „Metabolizm dopełniacza in vivo: I. Metabolizm trzeciego komponentu (C3a) w nabytej niedokrwistości hemolitycznej”

Przegrupowanie genu immunoglobulinowego i ekspresja antygenu powierzchni komórki w ostrych białaczkach limfocytów pochodzenia komórek T i prekursorów komórek B.

Zbadaliśmy związek między rearanżacją genów immunoglobulin, wytwarzaniem cytoplazmatycznej immunoglobuliny i ekspresją antygenu powierzchni komórki w 37 przypadkach ostrej białaczki limfatycznej. Wszystkie 12 przypadków typu komórek T miało geny kappa i lambda linii zarodkowej, a 11 z 12 miało geny łańcucha ciężkiego linii zarodkowej. Przeciwnie, wszystkie 25 przypadków klasyfikacji non-T, non-B , w której brakowało zarówno ostatecznych markerów komórek T, jak i powierzchniowej immunoglobuliny, przestawiło geny immunoglobulin, wskazując, że reprezentują one komórki prekursorowe już zaangażowane w linię komórek B w poziom genu. 14 uporządkowało geny łańcucha ciężkiego, ale zachowało geny łańcucha lekkiego linii zarodkowej, podczas gdy w 11 przypadkach przeprowadzono reorganizacje genów łańcucha ciężkiego i lekkiego. Obserwowano wszystkie rearanżacje genu immunoglobulin przepowiedziane przez model, który pochodzi z rekombinacji genu łańcucha ciężkiego do genów łańcucha lekkiego. Read more „Przegrupowanie genu immunoglobulinowego i ekspresja antygenu powierzchni komórki w ostrych białaczkach limfocytów pochodzenia komórek T i prekursorów komórek B.”