Białko 39-kD hamuje tkankowy klirens aktywatora plazminogenu in vivo.

Tkankowy aktywator plazminogenu (t-PA) jest proteazą serynową w osoczu, który katalizuje początkowy i ograniczający szybkość etap w kaskadzie fibrynolitycznej. t-PA jest szeroko stosowany jako środek trombolityczny w leczeniu ostrego zawału mięśnia sercowego. Jednak jego stosowanie zostało osłabione przez jego szybki klirens wątrobowy z krążenia po podaniu dożylnym. Badania zarówno z komórkami raka wątrobowokomórkowego szczura MH1C1 (G. Bu, S. Read more „Białko 39-kD hamuje tkankowy klirens aktywatora plazminogenu in vivo.”

Epinephrine Insulin Resistance in Man

Wiadomo, że endogenne uwalnianie epinefryny po stresie, jak również wlewu epinefryny egzogennej powoduje upośledzoną tolerancję glukozy. Wcześniejsze badania na ludziach i zwierzętach wykazały, że ten wpływ epinefryny wynika z hamowania wydzielania insuliny i zwiększania produkcji glukozy w wątrobie. Nie określono jednak wpływu adrenaliny na wrażliwość tkanki na insulinę oraz względnego wpływu oporności obwodowej vs. wątrobie na zaburzenia czynności insuliny. Dziewięć młodych osób o prawidłowej wadze badano za pomocą techniki zacisku insuliny. Read more „Epinephrine Insulin Resistance in Man”

Mechanizmy eozynofili przylegania do hodowanych naczyniowych komórek śródbłonka. Eozynofile wiążą się z indukowaną przez cytokiny cząsteczką adhezyjną 1-komórkowego liganda komórek poprzez bardzo późną aktywację receptora integryny antygenu 4.

Zbadaliśmy mechanizmy związane z przyleganiem normalnych eozynofilów we krwi obwodowej do hodowanych komórek śródbłonka żyły ludzkiej pępowiny (HEC) w trzech warunkach: (a) przyleganie przy braku leczenia HEC lub eozynofili czynnikami aktywującymi (podstawowa adherencja); (b) przyleganie wywołane przez stymulację eozynofilów estrem forbolu (adherencja zależna od eozynofili); i (c) przyleganie indukowane przez wstępne traktowanie HEC LPS, czynnikiem martwicy nowotworu (TNF) lub IL-1 (adherencja zależna od śródbłonka). Zidentyfikowano mechanizm, który był równie aktywny w podstawowym, eozynofilowym i zależnym od śródbłonka przyleganiu. Mechanizm ten był optymalnie aktywny w obecności zarówno Ca ++, jak i Mg ++ i redukowany tylko w obecności Ca ++ lub tylko Mg ++. Ponadto, podobnie jak inne mechanizmy przylegania eozynofilów, był aktywny w 37 ° C, ale nie w 4 ° C. Drugi mechanizm przylegania dotyczył eozynofilii i zależnego od śródbłonka przylegania. Read more „Mechanizmy eozynofili przylegania do hodowanych naczyniowych komórek śródbłonka. Eozynofile wiążą się z indukowaną przez cytokiny cząsteczką adhezyjną 1-komórkowego liganda komórek poprzez bardzo późną aktywację receptora integryny antygenu 4.”

Przegrupowanie genu immunoglobulinowego i ekspresja antygenu powierzchni komórki w ostrych białaczkach limfocytów pochodzenia komórek T i prekursorów komórek B.

Zbadaliśmy związek między rearanżacją genów immunoglobulin, wytwarzaniem cytoplazmatycznej immunoglobuliny i ekspresją antygenu powierzchni komórki w 37 przypadkach ostrej białaczki limfatycznej. Wszystkie 12 przypadków typu komórek T miało geny kappa i lambda linii zarodkowej, a 11 z 12 miało geny łańcucha ciężkiego linii zarodkowej. Przeciwnie, wszystkie 25 przypadków klasyfikacji non-T, non-B , w której brakowało zarówno ostatecznych markerów komórek T, jak i powierzchniowej immunoglobuliny, przestawiło geny immunoglobulin, wskazując, że reprezentują one komórki prekursorowe już zaangażowane w linię komórek B w poziom genu. 14 uporządkowało geny łańcucha ciężkiego, ale zachowało geny łańcucha lekkiego linii zarodkowej, podczas gdy w 11 przypadkach przeprowadzono reorganizacje genów łańcucha ciężkiego i lekkiego. Obserwowano wszystkie rearanżacje genu immunoglobulin przepowiedziane przez model, który pochodzi z rekombinacji genu łańcucha ciężkiego do genów łańcucha lekkiego. Read more „Przegrupowanie genu immunoglobulinowego i ekspresja antygenu powierzchni komórki w ostrych białaczkach limfocytów pochodzenia komórek T i prekursorów komórek B.”

Metabolizm dopełniacza in vivo: I. Metabolizm trzeciego komponentu (C3a) w nabytej niedokrwistości hemolitycznej

Metabolizm in vivo oczyszczonego trzeciego składnika dopełniacza znakowanego 125-jodem (C3-3125I) badano u osób zdrowych oraz u pacjentów z nabytymi anemiami hemolitycznymi. Przeprowadzono 27 takich badań; ponadto, wykonano trzy badania z użyciem C13i, biologicznie nieaktywnego produktu reakcji Cs3. U osób zdrowych średnia frakcyjna kataboliczna C33 wynosiła 2,12% / godz., A normalny zakres (zdefiniowany jako średnia . 2 SD) wynosił od 1,56 do 2,68. Średni procent C3 3, który był wewnątrznaczyniowy wynosił 66,6%, a normalny zakres wynosił od 51 do 83. Read more „Metabolizm dopełniacza in vivo: I. Metabolizm trzeciego komponentu (C3a) w nabytej niedokrwistości hemolitycznej”

Synteza prostaglandyn przez komórkowe komórki mezangialne szczura w hodowli. Wpływ angiotensyny II i wazopresyny argininowej.

Argininowa wazopresyna (AVP) i angiotensyna II (ANG II) zmniejszają szybkość przesączania kłębuszkowego i współczynnik ultrafiltracji. Prostodaneiny rozszerzające naczynia (PG) antagonizują te efekty. AVP i ANG II również powodują kurczenie się mezangialnej komórki. W związku z tym badano możliwą stymulację PG przez te peptydy i dwa analogi wazopresyny w hodowanych komórkach mezangium kłębuszkowego szczura. Zbadano również wpływ zmienionej dostępności wapnia na produkcję PG. Read more „Synteza prostaglandyn przez komórkowe komórki mezangialne szczura w hodowli. Wpływ angiotensyny II i wazopresyny argininowej.”

Wpływ plazmin na multimery czynnikowe von Willebranda. Degradacja in vitro i stymulacja uwalniania in vivo.

Czynnik von Willebranda (vWF), multimeryczne białko, które pośredniczy w adhezji płytek, krąży w połączeniu z prokoagulacyjnym czynnikiem VIII (FVIII). W poprzednich doniesieniach plazminę wykazano in vitro w celu dezaktywacji FVIII i rozszczepienia podjednostki vWF w znacznym stopniu, ale w celu spowodowania jedynie niewielkiego zmniejszenia aktywności aglutynacji płytek krwi vWF. W niniejszym badaniu trawienie multimerów vWF przez plazminę analizowano za pomocą elektroforezy w żelu siarczanu dodecylu i żelu agarozowego oraz radioimmunoblottingu. In vitro, plazmina zdegradowała duże multimery vWF do mniejszych form, które można odróżnić od niewielkich multimerów obecnych przed trawieniem jedynie nieznacznie zwiększoną ruchliwością elektroforetyczną. Te multimery rozszczepione przez plazminę składały się z fragmentów połączonych mostkiem dwusiarczkowym bez nienaruszonych podjednostek vWF. Read more „Wpływ plazmin na multimery czynnikowe von Willebranda. Degradacja in vitro i stymulacja uwalniania in vivo.”

Regulacja wydzielania cholesterolu z żółcią u szczura za pomocą środków, które zmieniają wątrobowy metabolizm cholesterolu. Dowód na odrębną pulę prekursorów żółci.

Skłonność do tworzenia się kamieni żółciowych cholesterolu zależy częściowo od zawartości cholesterolu w żółci w stosunku do soli żółciowych i fosfolipidów. Zbadaliśmy hipotezę, że szybkość wydzielania cholesterolu z żółcią można kontrolować przez dostępność wątrobowej, metabolicznie aktywnej puli wolnego cholesterolu, której wielkość jest określona częściowo przez szybkości syntezy sterolu, co odzwierciedla aktywność głównego enzymu ograniczającego szybkość uwalniania 3-hydroksy Reduktazy 3-metyloglutarylo-koenzymu A (HMG CoA) i estryfikacji steroli, co odzwierciedla aktywność enzymu acylotransferazy acylo-koenzymu A / cholesterolu (ACAT). Szczury przygotowywano z cewnikami żółciowymi, żylnymi i dwunastniczymi. Krążenie jelitowo-wątrobowe lipidów żółciowych utrzymywało się na stałym poziomie poprzez wlew soli żółciowej, lecytyny, roztworu zastępczego cholesterolu. Podawanie 25-hydroksycholesterolu zmniejszyło aktywność reduktazy HMG CoA, zwiększyło aktywność ACAT i zmniejszyło wyjściową zawartość cholesterolu żółciowego o 26% w ciągu godziny. Read more „Regulacja wydzielania cholesterolu z żółcią u szczura za pomocą środków, które zmieniają wątrobowy metabolizm cholesterolu. Dowód na odrębną pulę prekursorów żółci.”

Mechanizm hamowania kinazy insulinowej u chorych na cukrzycę insulinoniezależną. Fosforylacja seryny 1327 lub treoniny 1348 pozostaje niezmieniona.

Aktywność kinazy tyrozynowej receptora insuliny wyizolowanego z mięśnia szkieletowego pacjentów z NIDDM została wcześniej obniżona w porównaniu z aktywnością receptora u osób bez cukrzycy, ale mechanizm leżący u podstaw tej wady jest nieznany. Proponowano fosforylację receptorów reszt serynowych / treoninowych w celu wywierania hamującego wpływu na receptorową aktywność kinazy tyrozynowej, a ser 1327 i Thr 1348 zidentyfikowano jako specyficzne miejsca fosforylacji w końcowej domenie receptora insuliny COOH. Aby zająć się potencjalną negatywną regulacyjną rolą fosforylacji tych reszt in vivo, ocenialiśmy stopień fosforylacji każdego miejsca w receptorze insuliny izolowanym z mięśnia szkieletowego 12 pacjentów z NIDDM i 13 osób bez cukrzycy, kontrolnych. Fosforylację Ser 1327 i Thr 1348 określono stosując przeciwciała, które swoiście rozpoznają fosforylowany receptor insuliny w tych miejscach. Ponadto do monitorowania receptorowej fosforylacji tyrozyny użyto przeciwciała swoistego wobec fosfotyrozyny. Read more „Mechanizm hamowania kinazy insulinowej u chorych na cukrzycę insulinoniezależną. Fosforylacja seryny 1327 lub treoniny 1348 pozostaje niezmieniona.”

Ostra oporność hormonu przytarczycznego na epinefrynę w Vivo

Ostre działanie epinefryny, norepinefryny i izoproterenolu na odpowiedź immunoreaktywnego parathormonu w osoczu (iPTH) badano u 13 550-600 kg krów. Katecholaminy podawano przez 7 minut. Podczas infuzji adrenaliny przy 0,08. Mol / min wartość iPTH wzrosła z 0,48. 0,12 (średnia. Read more „Ostra oporność hormonu przytarczycznego na epinefrynę w Vivo”