Metabolizm obwodowej insuliny, proinsuliny i peptydu C u ciężarnych szczurów.

Aby wyjaśnić zmiany w metabolizmie węglowodanów, które zachodzą w czasie ciąży, zmierzono tempo metabolizmu insuliny, proinsuliny i peptydu C pod względem metabolizmu, stosując stałą technikę infuzji u szczurów ciężarnych iu dziewiczych współmieszkańców. Ponadto, przepuszczalność łożyska względem tych peptydów oceniano przez równoczesne określenie ich stężenia we krwi płodowej, płynie owodniowym i krwi tętniczej matki, a nerkową ekstrakcję i wydalanie insuliny i peptydu C określono podczas jednoczesnych badań hemodynamiki nerkowej. Współczynnik metabolizmu (MCR) insuliny był wyższy (p <0,005) u ciężarnych zwierząt (61,5 . 1,7 ml / min na kg masy ciała) w porównaniu z niemowlętami z pierwszego tłoczenia (51,5 +/- 2,2 ml / min na kg ). Zniknięcie insuliny z krążenia zarówno po pojedynczym wstrzyknięciu, jak i przerwaniu ciągłego wlewu było również szybsze u zwierząt ciężkich. Read more „Metabolizm obwodowej insuliny, proinsuliny i peptydu C u ciężarnych szczurów.”

Wyraźny szlak mysich makrofagów dla ludzkich lipoprotein bogatych w triglicerydy.

Makrofagi mysiego P388D1 mają szlak receptorowy, który wiąże się z ludzkimi hipertriglicerydemicznymi lipoproteinami o bardzo niskiej gęstości (HTG-VLDL), które zasadniczo różnią się od szlaku receptora LDL. Traktowane trypsyną HTG-VLDL (tryp-VLDL), pozbawione apolipoproteiny (apo) -E, nie wiążą się z receptorem LDL, jednak tryp-VLDL i HTG-VLDL krzyżują się w rywalizacji o wiązanie z receptorami makrofagowymi P388D1, wskazując, że te lipoproteiny wiążą się z tymi samymi miejscami. Swoiste wiązanie tryp-VLDL i HTG-VLDL o wysokim powinowactwie z makrofagami w temperaturze 4 ° C jest równoważne i w temperaturze 37 ° C oba wytwarzają szybką, masywną, krzywoliniową (zależną od receptorów) akumulację triglicerydów w makrofagach. Bloty ligandów pokazują, że makrofagi P388D1 eksprymują białko błonowe o około 190 kD (MBP190), które wiąże zarówno tryp-VLDL, jak i HTG-VLDL; to wiązanie konkuruje z HTG-VLDL, trypsynizowaną HTG-VLDL i trypsynowaną normalną VLDL, ale nie przez normalny VLDL lub LDL. Receptor LDL makrofagów (około 130 kD) i wychwyt komórkowy beta-VLDL, ale nie MBP 190, ani wychwyt tryp-VLDL, nie są indukowane, gdy komórki są eksponowane na pożywkę pozbawioną lipoprotein i zmniejszają się, gdy komórki są obciążone cholesterolem. Read more „Wyraźny szlak mysich makrofagów dla ludzkich lipoprotein bogatych w triglicerydy.”

Stymulacja wazopresyny hormonu adrenokortykotropiny (ACTH) u ludzi. Test biologiczny in vivo na czynnik uwalniający kortykotropinę (CRF), który dostarcza dowodów na pośredniczenie CRF w rytmie dobowym ACTH.

Dobową reakcję uwalniania ACTH na dożylnie podawaną wazopresynę argininową badano u zdrowych ochotników, którym podawano kolejne umiarkowane dawki wazopresyny co 15 minut (0,1, 0,3, 1,0 i 3,0 jm) w 2200 godz. I ponownie w 0700 godz. (PM / AM). Protokół ten powtórzono 4 tygodnie później, z odwróconymi czasami (AM / PM). Zależny od dawki wzrost wydzielania ACTH obserwowano u wszystkich pacjentów. Read more „Stymulacja wazopresyny hormonu adrenokortykotropiny (ACTH) u ludzi. Test biologiczny in vivo na czynnik uwalniający kortykotropinę (CRF), który dostarcza dowodów na pośredniczenie CRF w rytmie dobowym ACTH.”

Wpływ tłuszczów dietetycznych na lipidy i lipoproteiny osocza: hipoteza o działaniu obniżającym poziom lipidów nienasyconych kwasów tłuszczowych

Kilka aspektów wpływu tłuszczów w diecie na lipidy i lipoproteiny osocza badano u 12 osób podczas długotrwałego karmienia formułami zawierającymi 40% ich kalorii jako tłuszcze nasycone lub nienasycone. Zmiany w składzie kwasów tłuszczowych w lipidach osocza, wykazane poprzednio po długotrwałym karmieniu tłuszczem spożywczym, wymagały 10-14 dni do zakończenia i były synchroniczne z wpływem tłuszczu na stężenia lipidów w osoczu. Zmiana stężenia lipidów wystąpiła w lipoproteinach o małej, ale nie wysokiej gęstości. Stwierdzono, że wpływ na poziomy lipidów lipoprotein o małej gęstości przy niewielkim lub zerowym wpływie na stężenie cząsteczki białka tych lipoprotein; w rezultacie stosunek cholesterolu i fosfolipidu do białka w lipoproteinach o niskiej gęstości spadł podczas karmienia nienasyconymi tłuszczami. Szczegółowo zbadano wpływ tłuszczu dietetycznego na fosfolipidy w osoczu: względne ilości fosfatydylocholiny, fosfatydyloetanoloaminy, sfingomieliny i lizofosfatydylocholiny nie miały wpływu na rodzaj spożywanego tłuszczu. Read more „Wpływ tłuszczów dietetycznych na lipidy i lipoproteiny osocza: hipoteza o działaniu obniżającym poziom lipidów nienasyconych kwasów tłuszczowych”

Jelitowe a-galaktozydazy: I. Separacja i charakterystyka trzech enzymów w normalnym ludzkim jelicie

Poprzednie badania oparte na pracy na szczurach i wstępne eksperymenty z ludzkim jelitem sugerowały, że dwie (3-galaktozydazy są obecne w jelicie cienkim i uważa się, że tylko jeden z tych enzymów jest laktazy ważnej dla trawienia laktozy w diecie. Wysoka częstość występowania niedoboru laktazy w jelitach u mężczyzn spowodowała pełniejsze badanie tych enzymów. Ludzkie galaktozydazy jelitowe badano przez filtrację żelową na Sephadex G-200 i Biogel P-300, jak również ultrawirowanie z gradientem gęstości. Filtracja żelowa spowodowała częściowe rozdzielenie na trzy piki aktywności enzymu, ale utracono znaczną aktywność wobec syntetycznych substratów. Tylko ciągły pik ze specyficznością dla syntetycznych p-galaktozydów był całkowicie oddzielony od innych enzymów. Read more „Jelitowe a-galaktozydazy: I. Separacja i charakterystyka trzech enzymów w normalnym ludzkim jelicie”

Bezpośredni pomiar tempa syntezy białek osocza u osobników kontrolnych i pacjentów z utratą białka żołądkowo-jelitowego

Węgiel guanidowy argininy wątrobowej jest powszechnym prekursorem mocznika i argininy białek osocza syntetyzowanych w wątrobie. Możliwe jest zmierzenie chwilowych szybkości syntezy białek osocza poprzez znakowanie impulsowe. ta pula argininy z wodorowęglanem-14C. W obecnym badaniu metoda ta została dostosowana w celu wykorzystania danych mocznika z moczu i została zastosowana do kontroli pacjentów i pacjentów z utratą białka żołądkowo-jelitowego. Przedstawiono założenia wymagane do tego ustalenia. Read more „Bezpośredni pomiar tempa syntezy białek osocza u osobników kontrolnych i pacjentów z utratą białka żołądkowo-jelitowego”

16, 16 Dimetylo-prostaglandyna E2 zapobiega rozwojowi piorunującego zapalenia wątroby i blokuje indukcję aktywności prokoagulacyjnej monocytów / makrofagów po zakażeniu szczepem 3 wirusa mysiego zapalenia wątroby.

16, 16 Dimetyl prostaglandyna E2 (dmPGE2), znany czynnik cytoochronny, zbadano pod kątem jego zdolności do zmiany przebiegu piorunującego zapalenia wątroby w eksperymentalnym modelu piorunującego wirusowego zapalenia wątroby, mysiego zapalenia wątroby typu 3 typu mysiego zapalenia wątroby typu 3 (MHV-3). W pełni wrażliwe myszy BALB / cJ, zakażone 10050% letalnych dawek (LD50) MHV-3, rozwinęły histologiczne i biochemiczne dowody piorunującego zapalenia wątroby, o czym świadczy olbrzymia martwica wątroby z hipoglikemią, kwasicą metaboliczną i znacznie podwyższoną aminotransferazą alaninową w surowicy ( ALT) (średnia, 1,402 +/- 619 IU / litr). W przeciwieństwie do tego, zwierzęta leczone dmPGE2 przed lub po infekcji (do 48 godzin) wykazywały wyraźne zmniejszenie zarówno histologicznych, jak i biochemicznych dowodów uszkodzenia wątroby, które charakteryzują się prawidłowym poziomem glukozy we krwi, całkowitym stężeniem CO2 i ALT (średnia ALT, 63 + / – 40 IU / litr). Leczenie zakażonych myszy PGF2 alfa nie wykazało efektów ochronnych cytooporności. Wysokie miana zakaźnego wirusa zostały odzyskane z wątroby zwierząt potraktowanych dmPGE2 i nieotrzymanych przez cały czas trwania zakażenia. Read more „16, 16 Dimetylo-prostaglandyna E2 zapobiega rozwojowi piorunującego zapalenia wątroby i blokuje indukcję aktywności prokoagulacyjnej monocytów / makrofagów po zakażeniu szczepem 3 wirusa mysiego zapalenia wątroby.”

Utrata glutationu za pośrednictwem czynnika martwicy nerwu alfa zwiększa wrażliwość płucnych komórek śródbłonka na H2O2.

Zbadaliśmy wpływ stymulacji komórek śródbłonka na czynnik martwicy nowotworów alfa (TNF alfa) na wzrost przepuszczalności śródbłonka wywołany przez H2O2. Komórki śródbłonka płucnego drobnokomórkowego płuc (BPMVEC) hodowano do konfluencji na filtrze mikroporowatym i oznaczano szybkość klirensu albuminy 125I w monowarstwie. Wstępne traktowanie TNF alfa (100 U / ml) przez 6 godzin nie miało bezpośredniego wpływu na transendotelialną przepuszczalność albuminy 125I. Jednak wstępne traktowanie TNF alfa zwiększało podatność BPMVEC na H2O2; to znaczy, że sam H202 (10 mikroM) nie wywiera bezpośredniego działania, podczas gdy H2O2 zwiększał przepuszczalność albuminy 125I ponad trzykrotnie po dodaniu do monowarstw wstępnie traktowanych przez 6 godz. TNF alfa. Read more „Utrata glutationu za pośrednictwem czynnika martwicy nerwu alfa zwiększa wrażliwość płucnych komórek śródbłonka na H2O2.”

Kłębiasty mesangium. II. Badania makrocząsteczkowego wychwytu nefrotoksycznego zapalenia nerek u szczurów.

Badania te zaprojektowano w celu zbadania wpływu nefrotoksycznej surowicy (NTS) u szczurów na wychwyt i przetwarzanie przez kłębuszkowe mezangium makrocząsteczek białka podawanych dożylnie (radioaktywne agregowane ludzkie IgG, [125I] AHIgG). Pomiary poziomów [125I] AHIgG w preparatach izolowanych kłębków korelowały dobrze z jakościowymi szacunkami kłębuszkowego odkładania IgG obserwowanymi przez mikroskopię immunofluorescencyjną. Szczury, którym podawano 2 ml NTS, otrzymywały 25 mg / 100 g masy ciała [125I] AHIgG 48 godzin później i były uśmiercane w różnych przedziałach czasowych później. Zwierzęta leczone NTS wykazały znaczny wzrost wychwytu kłębuszkowego [125I] AHIgG w porównaniu z równoczesnymi kontrolami, ale normalną zdolność do usuwania [125I] AHIgG z mezangium przez 72 godziny. Zwierzęta otrzymujące 1,0, 0,5 i 0,25 ml NTS nie wykazywały ani proteinurii, ani znaczących zmian mikroskopowych światła, ale zwiększyły wychwyt [125I] AHIgG o wartościach kontrolnych 4,4, 3,0 i 2,1 razy, odpowiednio po 8 godzinach po infuzji agregatów. Read more „Kłębiasty mesangium. II. Badania makrocząsteczkowego wychwytu nefrotoksycznego zapalenia nerek u szczurów.”

Opis i symulacja fizjologicznego modelu farmakokinetycznego metabolizmu i krążenia jelitowo-wątrobowego kwasów żółciowych u człowieka. Kwas cholowy u zdrowego mężczyzny.

Opracowano wielokompartmentowy model farmakokinetyczny oparty na zasadach fizjologicznych, danych eksperymentalnych i standardowych matematycznych zasadach analizy przedziałowej, który w pełni opisuje metabolizm i krążenie jelitowo-wątrobowe u człowieka z kwasem cholowym, głównym kwasem żółciowym. Model posiada przedziały i współczynniki przeniesienia liniowego. Przedziały są zagregowane w dziewięć miejsc w oparciu o względy fizjologiczne (wątroba, woreczek żółciowy, drogi żółciowe, jelita czcze, jelita krętego, okrężnica, krew sinusoidalna wrotna z wręgów i ogólne krążenie). Współczynniki transferu są również kategoryzowane zgodnie z funkcją: przepływ, tj. Opróżnianie pęcherzyka żółciowego lub przestrzeni jelitowych i krążenie krwi; biotransformacja, tj. Read more „Opis i symulacja fizjologicznego modelu farmakokinetycznego metabolizmu i krążenia jelitowo-wątrobowego kwasów żółciowych u człowieka. Kwas cholowy u zdrowego mężczyzny.”