Związek między powierzchnią, objętością i grubością kości biodowej biodrowej w starzeniu i osteoporozie. Implikacje dla mikroanatomicznych i komórkowych mechanizmów utraty kości.

Opracowaliśmy nową metodę badania zmian strukturalnych zachodzących w kości beleczkowej w procesie starzenia i osteoporozy. Przy równoczesnym pomiarze całkowitego obwodu i powierzchni kości w cienkich przekrojach można uzyskać pośrednie wskaźniki średniej grubości beleczki (MTPT) i średniej gęstości beleczki płytkowej (MTPD), tak aby objętość kości beleczkowej = MTPD X MTPT. MTPD jest wskaźnikiem prawdopodobieństwa, że linia skanująca lub testowa będzie przecinać element strukturalny kości i jest odwrotnością średniej odległości między punktami środkowymi elementów strukturalnych, pomnożonej przez pi / 2. Zastosowaliśmy tę metodę do pobrania kości z 78 zdrowych osób, 100 pacjentów ze złamaniem kręgosłupa i 50 pacjentów ze złamaniem biodra. Zmniejszenie objętości kości beleczkowej obserwowane u osób zdrowych z wiekiem było głównie spowodowane zmniejszeniem gęstości płytki, bez znaczącego zmniejszenia grubości płytki. Read more „Związek między powierzchnią, objętością i grubością kości biodowej biodrowej w starzeniu i osteoporozie. Implikacje dla mikroanatomicznych i komórkowych mechanizmów utraty kości.”

Wpływ metimazolu na mysie zapalenie tarczycy. Dowody na immunosupresję in vivo.

Leki tionamidowe są immunosupresyjne in vitro. W celu zbadania tego działania in vivo, myszy A / J immunizowano ludzką tyreoglobuliną (hTg) (wstrzyknięcia dootrzewnowe 0,5 mg przez 5 dni) począwszy od dni 6, 24 i 43 z lub bez metimazolu (M) (0,05%) i -tyroksyna (T4) (0,1 mikrograma / ml w celu zapobiegania przerostowi tarczycy) w zaopatrzeniu w wodę. Grupy (n = 8) były zabijane w dniach 37, 42 i 59. Spontaniczne śledzionowe komórki IgG wydzielające oznaczane przez erytrocyty owcy związanego z białkiem Staphylococcus (SRBC) za pomocą pośredniego testu tworzenia płytek (PFC) wskazywały na poliklonalną stymulację indukowaną przez ekspozycja hTg (kontrole = 2 285 +/- 599, tylko hTg = 5 570 +/- 470 PFC na 10 (6) komórek śledziony), ale było to znacznie zmniejszone w grupie leczonej M plus T4 (3 640 +/- 415 PFC, P = 0,05). Przeciwciało hTg mierzono za pomocą specyficznego testu PFC z użyciem SRBC związanego z hTg. Read more „Wpływ metimazolu na mysie zapalenie tarczycy. Dowody na immunosupresję in vivo.”

Bezpośrednie porównanie modulacji biologicznej z klinicznymi efektami ubocznymi interferonu-beta, interferonu gamma lub połączenia interferonów beta-gamma i gamma u ludzi.

Aby bezpośrednio porównać kliniczne skutki uboczne i modyfikację odpowiedzi biologicznej, IFN-beta ser, IFN-gamma lub połączenie IFN-beta ser plus IFN-gamma podano 21 pacjentom z rakiem. Każdy IFN lub połączenie podawano dożylnie w dniach 1, 8 i 15 w różnej kolejności. Każdy IFN i kombinacja dawały znaczącą (P mniej niż 0,05) modulację białek indukowanych IFN. IFN-beta było bardziej skuteczne niż IFN-gamma w zwiększaniu aktywności syntetazy 2-5A (P = 0,001). IFN-gamma był bardziej skuteczny niż IFN-beta w zwiększaniu ekspresji mikroglobuliny w surowicy beta 2 (P = 0,05) i aktywności dioksygenazy indolaminowej, co oceniano na podstawie zmniejszenia stężenia tryptofanu w surowicy (P = 0,03). Read more „Bezpośrednie porównanie modulacji biologicznej z klinicznymi efektami ubocznymi interferonu-beta, interferonu gamma lub połączenia interferonów beta-gamma i gamma u ludzi.”

Kliniczne znaczenie poziomów properdyny w surowicy i odkładanie properdyny w złączu skórno-naskórkowym w toczniu rumieniowatym układowym.

Badano 61 wycinków prawidłowej skóry z okolicy mięśnia naramiennego i zmiany skórnej w różnych miejscach od 48 pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym (SLE) pod kątem obecności properdyny, C3, C4 i immunoglobulin (IgG, IgM i IgA) w skórze właściwej. -napięcie podniebienne (DEJ) przy użyciu immunofluorescencji bezpośredniej i pośredniej. Properdin był obecny w 50% normalnej i 40% skórnych zmian skórnych. Properdin był obecny bez C4 tylko w 2 z 38 nie-nacionkowych biopsji skóry i tylko w 2 z 20 zmian. Nie było istotnej różnicy w częstości osadzania się żadnego z sześciu badanych białek między skórą niejonową i zmianową. Read more „Kliniczne znaczenie poziomów properdyny w surowicy i odkładanie properdyny w złączu skórno-naskórkowym w toczniu rumieniowatym układowym.”

Mechanizm Tłumienia Wazopresyny podczas stymulacji alfa-adrenergicznej za pomocą noradrenaliny

Ostatnie badania wykazały, że diureza wodna związana z dożylnym wlewem norepinefryny jest pośrednio związana z supresją uwalniania hormonu antydiuretycznego (ADH). Aby zbadać, czy wzrost ciśnienia perfuzji mózgowej za pomocą dożylnej noradrenaliny (0,5 .g / kg / min) jest bezpośrednio odpowiedzialny za zahamowanie uwalniania ADH, obieg tętnic szyjnych u psów został obustronnie perfundowany pompą, aby selektywnie zwiększyć ciśnienie perfuzji mózgowej. W sześciu doświadczeniach ciśnienie perfuzji mózgowej zwiększono ze średniej o 125 do 151 mm Hg, a następnie z powrotem do 120 mm Hg. Ten manewr nie wiązał się z odwracalnym wzrostem wydalania nerkowego. Zbadano również, czy norepinefryna wywiera bezpośredni centralny efekt w celu powstrzymania uwalniania ADH. Read more „Mechanizm Tłumienia Wazopresyny podczas stymulacji alfa-adrenergicznej za pomocą noradrenaliny”

Nitrogliceryna stymuluje syntezę prostacykliny przez hodowane ludzkie komórki śródbłonka

Nitrogliceryna (NTG), środek najczęściej stosowany w leczeniu ostrej dławicy piersiowej, jest lekiem rozszerzającym naczynia krwionośne, którego mechanizm działania pozostaje nieznany. Postawiliśmy hipotezę, że NTG może indukować komórki śródbłonka do syntezy prostacykliny (PGI2), znanego środka rozszerzającego naczynia krwionośne i inhibitora agregacji płytek krwi. Dlatego hodowane ludzkie komórki śródbłonka inkubowano z NTG w różnych stężeniach przez 1-3 min. Aktywność biologiczną PGI2 w supernatantach komórek śródbłonka badano przez hamowanie agregacji płytek krwi in vitro. Stężenie 6-keto-PGF1a, stabilnego produktu hydrolizy PGI2, zmierzono za pomocą specyficznego testu radioimmunologicznego. Read more „Nitrogliceryna stymuluje syntezę prostacykliny przez hodowane ludzkie komórki śródbłonka”

Indukcja lipoprotein plazmatycznych i hamowanie wytwarzania komórek prokoagulacyjnych w Vitro: WYMOGI DLA WSPÓŁPRACY KOMÓRKOWEJ

Izolowane ludzkie osocze o niskiej gęstości, gęstości pośredniej i lipoproteinach o dużej gęstości w stężeniach fizjologicznych wykazano w poprzednim raporcie, aby indukować znaczący wzrost aktywności prokoagulacyjnej ludzkich jednojądrzastych komórek krwi obwodowej in vitro, podczas gdy lipoproteina o niskiej gęstości nie była. Monocyt został zidentyfikowany w tym badaniu przez frakcjonowanie komórkowe i bezpośrednie testy cytologiczne jako źródło tej indukowalnej aktywności, identyfikując w ten sposób aktywność prokoagulacyjną jako monokinę. Generowanie tych indukowanych lipoproteinami prokoagulacyjnych monokin było całkowicie zależne od obecności limfocytów. Izolowane limfocyty, które zostały wystawione na stymulujące lipoproteiny, mogą indukować monocyty do wytwarzania aktywności prokoagulacyjnej, podczas gdy ani medium hodowlane z limfocytów stymulowanych lipoproteinami, ani homogenaty limfocytów, ani inne komórki, takie jak płytki krwi, nie mogą zastąpić tego wymogu. Interakcja stymulujących lipoprotein z limfocytami była szybka, osiągając zakończenie w ciągu 30 minut i była równie skuteczna w 4 ° lub 37 ° C. Read more „Indukcja lipoprotein plazmatycznych i hamowanie wytwarzania komórek prokoagulacyjnych w Vitro: WYMOGI DLA WSPÓŁPRACY KOMÓRKOWEJ”

Wpływ podstawowej insuliny i wydzielania glukagonu na metabolizm potasu i sodu: BADANIA Z SOMATOSTATYNĄ W NORMALNYCH PSÓW I W NORMALNYCH I CUKRZYCOWYCH LUDZKICH LUDZKACH

W celu zbadania roli podstawowej insuliny i wydzielania glukagonu w homeostazie potasu i sodu, somatostatyna, silny inhibitor insuliny i wydzielania glukagonu była podawana w infuzji przez 5 godzin zdrowym ludziom, cukrzycy o dojrzałości, młodocianych cukrzycach i normalnych psach. . Infuzja somatostatyny spowodowała zwiększenie stężenia potasu w surowicy (0,5-0,6 meq / litr) u zdrowych osób i cukrzycy o dojrzałości, ale nie u osób z cukrzycą typu młodzieńczego pomimo równoważnego zmniejszenia stężenia glukagonu w osoczu we wszystkich trzech grupach. Podobny wzrost stężenia potasu w surowicy obserwowano u normalnych, świadomych psów, którym podawano somatostatynę, i został on odwrócony przez zastąpienie insuliny. Na somatostatynę nie wpływało moczowe wydalanie potasu. Read more „Wpływ podstawowej insuliny i wydzielania glukagonu na metabolizm potasu i sodu: BADANIA Z SOMATOSTATYNĄ W NORMALNYCH PSÓW I W NORMALNYCH I CUKRZYCOWYCH LUDZKICH LUDZKACH”

Rozbieżne mechanizmy opornego na insulinę i nadreaktywnego transportu glukozy w komórkach tłuszczowych szczurów głodzonych i poddanych terapii. Zmiany w liczbie transporterów glukozy i aktywności wewnętrznej.

Wpływ postu i ponownego podawania na odpowiedź transportową glukozy na insulinę w izolowanych szczurzych komórkach tłuszczowych zbadano przy użyciu transportu 3-O-metyloglukozy w nienaruszonych komórkach i wiązaniu cytochalazyny B i Western blotting w subkomórkowych frakcjach błony. Po 72-godzinnym głodzeniu podstawowa aktywność transportowa glukozy zmniejsza się nieznacznie, a stymulowana insuliną aktywność zmniejsza się o ponad 85%. Po 48 godzinach głodzenia stymulowana insuliną aktywność transportu glukozy zmniejsza się z 3,9 +/- 0,5 do 1,3 +/- 0,3 fmola / komórkę na minutę (średnia +/- SEM). Podobnie, stężenia transporterów glukozy zmniejszają się z postem w obu błonach plazmatycznych od stymulowanych insuliną komórek od 38 +/- 5 do 18 +/- 3 pmol / mg białka błonowego i mikrosomów o niskiej gęstości z komórek podstawnych od 68 + / – 8 do 34 +/- 9 pmol / mg białka błonowego. Ad lib. Read more „Rozbieżne mechanizmy opornego na insulinę i nadreaktywnego transportu glukozy w komórkach tłuszczowych szczurów głodzonych i poddanych terapii. Zmiany w liczbie transporterów glukozy i aktywności wewnętrznej.”

Degradacja plazmy usieciowanej fibryny: CHARAKTERYSTYKA NOWYCH KOMPLEKSÓW ROZPUSZCZALNYCH MACROMOLEKULARNYCH ORAZ MODELU ICH STRUKTURY

Usieciowana fibryna została strawiona plazminą i trzy rozpuszczalne kompleksy większe niż DD / E zostały oczyszczone i scharakteryzowane. Po chromatografii żelowej, oczyszczone kompleksy wykazały masy cząsteczkowe 465,000, 703,000 i 850,000, określone przez sedymentację równowagową. Każdy z kompleksów został zdysocjowany na dwa lub więcej fragmentów za pomocą elektroforezy w żelu poliakryloamidowym z SDS. Strukturę tych fragmentów podjednostek ustalono na podstawie oznaczeń ich masy cząsteczkowej i składu łańcucha polipeptydowego oraz ze znanych miejsc cięcia fibryny przez plazmina. Fragmenty większe niż DD zostały zidentyfikowane, że zawierają nienaruszone. Read more „Degradacja plazmy usieciowanej fibryny: CHARAKTERYSTYKA NOWYCH KOMPLEKSÓW ROZPUSZCZALNYCH MACROMOLEKULARNYCH ORAZ MODELU ICH STRUKTURY”