Zmniejszenie miażdżycy przez podanie dehydroepiandrosteronu. Badanie u białego królika nowozelandzkiego z hipercholesterolemią z uszkodzeniem wnętrza aorty.

Dehydroepiandrosteron (DHEA) jest endogennym steroidem, który blokuje karcynogenezę, opóźnia starzenie się i wywiera właściwości antyproliferacyjne. In vitro jest silnym inhibitorem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, pierwszego zatwierdzonego etapu szlaku pentozofosforanowego. U ludzi poziom DHEA i jego siarczanu osiąga najwyższy poziom we wczesnej dorosłości i znacznie spada wraz z wiekiem. Dane epidemiologiczne wskazują, że niski poziom DHEA lub jego koniugatu siarczanowego jest powiązany ze zwiększonym ryzykiem zachorowania na raka lub zgonu z powodu choroby sercowo-naczyniowej. Podobnie jak rak, miażdżyca jest procesem proliferacyjnym, charakteryzującym się zarówno fazami inicjacji, jak i promocji. Read more „Zmniejszenie miażdżycy przez podanie dehydroepiandrosteronu. Badanie u białego królika nowozelandzkiego z hipercholesterolemią z uszkodzeniem wnętrza aorty.”

Matryce pozakomórkowe macierzy zewnątrzkomórkowej usprawniają przenoszenie genów do ludzkich komórek krwiotwórczych za pomocą wektorów retrowirusowych.

Wykazano, że bezpośredni kontakt między komórkami krwiotwórczymi a liniami komórek pakujących wirusy lub innymi źródłami zrębu zwiększa efektywność przenoszenia genu za pośrednictwem retrowirusów do tych docelowych komórek w porównaniu z zakażeniem supernatantem wirusowym. Zbadaliśmy rolę określonych molekuł macierzy pozakomórkowej szpiku kostnego (ECM) w tym zjawisku. W niniejszym raporcie stwierdziliśmy, że zakażenie komórek przylegających do karboksykońcowego fragmentu 30/35-kD cząsteczki fibronektyny (30/35 FN), która zawiera alternatywną domenę adhezyjną komórek CS-1, znacznie zwiększa przenoszenie genów do komórek krwiotwórczych. Zastosowano dwa wektory retrowirusowe różniące się rekombinowanym miano wirusa. Przeniesienie genu do zatwierdzonych komórek progenitorowych i długoterminowych komórek inicjujących wzrost kultur, test in vitro na ludzkie komórki macierzyste, znacznie wzrosło, gdy komórki zostały zakażone przylegając do płytek opłaszczonych FN 30/35 w porównaniu z komórkami zakażonymi na pokryciu BSA kontrolne płytki lub płytki pokryte innymi cząsteczkami ECM szpiku kostnego. Read more „Matryce pozakomórkowe macierzy zewnątrzkomórkowej usprawniają przenoszenie genów do ludzkich komórek krwiotwórczych za pomocą wektorów retrowirusowych.”

Hemodynamiczna i adrenergiczna kontrola przerostu prawej komory serca.

Celem tego badania było ustalenie, czy przerost mięśnia sercowego w odpowiedzi na przeciążenie hemodynamiczne jest pierwotnym rezultatem zwiększonego obciążenia, czy też jest wtórnym wynikiem takich innych czynników, jak współistniejąca aktywacja współczulna. Aby dokonać tego rozróżnienia, przeprowadzono cztery eksperymenty; główny wynik eksperymentalny, przerost mięśnia sercowego, oceniono pod względem masy komorowej i pola przekroju kardiocytów. W pierwszym doświadczeniu komora prawej komory była obciążona różnicowo przez przeciążenie komory komorowej, podczas rozładowywania składowego mięśnia brodawkowatego; Model ten był używany do pytania, czy jakakolwiek substancja endogenna lub egzogenna powodowała jednorodny przerost, lub czy lokalnie odpowiednia reakcja na obciążenie spowodowała przerost komór z zanikiem mięśni brodawkowatych. Ten ostatni wynik uzyskano, zarówno gdy każdy aspekt obciążenia różnicowego był równoczesny, jak i gdy uprzednio przerośnięty mięsień brodawkowaty został rozładowany w ciśnieniowej przeciążonej prawej komorze. W drugim doświadczeniu wykorzystano odnerwienie nasierdziowe, a następnie przeciążenie ciśnieniowe, aby ocenić rolę miejscowych neurogennych katecholamin w genezie hipertrofii. Read more „Hemodynamiczna i adrenergiczna kontrola przerostu prawej komory serca.”

Wyraźny szlak mysich makrofagów dla ludzkich lipoprotein bogatych w triglicerydy.

Makrofagi mysiego P388D1 mają szlak receptorowy, który wiąże się z ludzkimi hipertriglicerydemicznymi lipoproteinami o bardzo niskiej gęstości (HTG-VLDL), które zasadniczo różnią się od szlaku receptora LDL. Traktowane trypsyną HTG-VLDL (tryp-VLDL), pozbawione apolipoproteiny (apo) -E, nie wiążą się z receptorem LDL, jednak tryp-VLDL i HTG-VLDL krzyżują się w rywalizacji o wiązanie z receptorami makrofagowymi P388D1, wskazując, że te lipoproteiny wiążą się z tymi samymi miejscami. Swoiste wiązanie tryp-VLDL i HTG-VLDL o wysokim powinowactwie z makrofagami w temperaturze 4 ° C jest równoważne i w temperaturze 37 ° C oba wytwarzają szybką, masywną, krzywoliniową (zależną od receptorów) akumulację triglicerydów w makrofagach. Bloty ligandów pokazują, że makrofagi P388D1 eksprymują białko błonowe o około 190 kD (MBP190), które wiąże zarówno tryp-VLDL, jak i HTG-VLDL; to wiązanie konkuruje z HTG-VLDL, trypsynizowaną HTG-VLDL i trypsynowaną normalną VLDL, ale nie przez normalny VLDL lub LDL. Receptor LDL makrofagów (około 130 kD) i wychwyt komórkowy beta-VLDL, ale nie MBP 190, ani wychwyt tryp-VLDL, nie są indukowane, gdy komórki są eksponowane na pożywkę pozbawioną lipoprotein i zmniejszają się, gdy komórki są obciążone cholesterolem. Read more „Wyraźny szlak mysich makrofagów dla ludzkich lipoprotein bogatych w triglicerydy.”